Nyika Bird Sanctuary

De rit naar het Sanctuary was nogal ‘wild’ en warm ! +/- 20 min. van het station.Het sanctuary is gescheiden van Tsavo West National park door een compleet uitgedroogde rivier.
Robin is een oude man (Brit) helemaal verbitterd door het verpesten van de oude koloniale zaligheden : gereglementeerd jagen, blanken sowieso baas, prachtige natuur, 5 grote stromende rivieren (waaronder de juist genoemde grensrivier waar hij een boot op had) en nu de ellende de damned Chinese, de massale ontbossing…
De cottage is geweldig cool, Ndurya neemt overal foto’s van de geweldig simpele maar efficiente ideen.
Het is pas middag en het heetst van de dag dus we relaxen/lezen op het schaduw terras. Er liggen stapels ”Old Africa” magazine’s en National Geographics, dus leesvoer genoeg ! (Ria gaat er wel opuit met pet en kijker en komt uitgeput maar zeer gelukkig terug)
Om 16:30 is het tijd voor de bushwalk, langs en door de droge rivierbedding.
De enige storende factor is het gekke hondje die meewandelt en tot grote ergernis van Ria (en mij) de vogels wegjaagt .
Verder is het doodstil, prachtig en interessant. Kijk maar naar de foto’s.
Als we terug komen zit Robin tegen Gea te leuteren over de frustraties die ik hierboven al beschreef en is intussen niet meer helemaal nuchter.Ndurya begint te koken en de wandelaars nemen even een ”stortbad”, dit mag je letterlijk nemen, tis een alles of niets straal met enorme druk.
Etenstijd ! Een grote pan (halve kilo) rijst en lekkere tomatensaus. Er was immers geen tijd geweest tijdens het shoppen om vlees oid. te zoeken omdat we vlug weg moesten. Maar dit is ook heel lekker. Ik begin er gewoon aan want Robin is niet van plan om naar zijn eigen huis te gaan. Mirjam, Ria, en Gea zitten ook algauw te smullen. Opeens komt Gio aangestormt en zegt ”ik eet niet, er is niet genoeg, Ndurya heeft dan niets’, best dat ik een blijk sardienen mee heb, tis maar schamel van eten, amai, tis ier precies biafra’. ???
Ik sta op om te checken wat ze bedoeld. Ndurya heeft voor zichzelf net een berg rijst opgeschept en een sauslepel tomatensaus en is op weg om bij ons te gaan zitten. Ik doe de rest van de rijst in de sauspan, roer om en er is meer saus in die 3 grote scheppen rijst dan op mijn bord, dus dat ziet er prima uit.
Ik ga met de pan naar het terras, en zie dat Ndurya binnen is gaan zitte, bij Mirjam en Gea die liever aan tafel eten.
Als ik buiten kom en ze kijkt woest naar me, dus ik ga over mijn grens en kwak de inhoud van de pan op haar bord. Ier, eten genoeg, de mensen in biafra zouden met 1/10 al heel blij zijn ! Robin vlucht meteen : als jullie gaan ruzie maken ga ik weg. (yess!!)
Ik loop meteen terug om bij de anderen te zitten en loop nog na te mopperen. Hoe ist het mogellijk dat een volwassen vrouw een bord rijst met lekkere saus in de middle of nowhere vergelijkt met biafra…..
Razend ben ik. Mirjam kalmeert me, ik moet me niet druk maken, het ligt een Gio en zij vinden het simpele diner wel erg lekker. ‘k Roep naar Gio dat ze volgende keer een reis naar Namibië moet boeken in 4sterren lodges voor 5000 €uro en nu stop ik erover. (geen idee waarom ik Namibië noemde, kan ook in Kenya)
EIndelijk is het dakterras genoeg afgekoeld om te gaan zitten en we (Gea, Ria en ik) kijken naar de bliksem boven Tsavo. Luisteren naar de Afrikaanse geluiden en genieten.
Ook de sterren zijn weer massaal….
Lekker geslapen !!!
Gio komt heel vriendelijk goedemorgen zeggen, waarop ik niet anders kan als repliceren dat ik eigenlijk nog steeds boos ben als teleurgesteld. Ik moet dat niet zo opnemen, het was maar spreekwoordelijk……
Waarop ik zeg dat Biafra daar niet echt voor geschikt is er gingen daar wel heel veel mensen echt dood.
Nuja, zand erover.
Robin komt ons mooi op tijd afhalen om naar het treinstation te brengen, waar we hebben afgesproken met Morris, de chauffeur die de privé safari voor Gea,Mirjam Gio en Ria rijdt naar de beide Tsavo’s.
De ingang van Tsavo West is vlakbij en ze gaan meteen naar Mzima springs.
Ndurya en ik gaan nu op ons gemakkie Mtito Andei in en drinken Chai en eten 1 megaMandazi en 1 chapati (elk de helft van beide). Doe nog maar een thee. LEKKER !
Voor we het weten is het tijd voor de trein terug naar Mariakani.
Weer alle checks en een vlotte reis terug. We raken in gesprek met 2 dames die naar Malindi willen en ik bied ze aan om met ons mee te rijden via Kaloleni : ze zijn dan goedkoper uit en veel sneller. Ze nemen het aanbod aan en we hebben een toffe rit terug : Ndurya achterin tussen twee vrouwen en ik voorin.
We kletsen over van alles, van kokosbomen/noten tot sneeuw in ruslaaarie (Roeselare, ze heeft daar een kennis) en voor we het weten zijn we in Kilifi.
Tine heeft ook veel verhalen te vertellen over haar logeerpartij bij Evelyn. Je kan er een stuk over lezen op haar laatste blog.(tinekenia.wordpress.com )


Advertisements
Posted in KENYA | Leave a comment

Naar Nyika Sanctuary

​​Vandaag, 21 feb : met mijn gasten de safari beginnen! We staan op om 05:00 en ​tijdens
een vlug ontbijt is de auto er ​plots om ons op te halen, een kwartier te vroeg notabene! Het is Collins weer, die ons ook afhaalde van Moi. Wat heeft die jongen een vreemde rijstijl : hij rijdt altijd in het midden, vertraagd voor elke tegenligger tot 40km/u om dan weer terug te gaan naar het midden als die tegenligger voorbij is. Als ik vraag of ik moet rijden omdat hij misschien moe is zegt hij dat dat niet nodig is. We komen aan de kruising met Mombasa-Nairobi highway , in Mariakani en slaan rechtsaf. We rijden het treinstation voorbij (?) en ik denk : er zal verderop een toegangsweg zijn ? We rijden de volgende kruising ook voorbij, dan de nieuwe moderne weegbrug… ik vraag ‘’weet jij wel waar het station is ? we zijn er al voorbij hoor’’ ‘’Wait, zegtie’’ I’ll ask’’ en hij spreekt een oude vrouw aan die toevallig langs de weg loopt. Ze kijkt hem aan alsof hij Russisch spreekt en zegt ‘’Tiba’’ en wijst naar het benzinestation verderop. En ja hoor, we moeten omdraaien. Er staat idd geen bord met ‘’station’’ waar we rechts moeten, maar je ziet het station van mijlen ver.. Eind goed al goed.

Als we bij de slagboom moeten stoppen is het welletjes met achterin zitten ik ik stap uit. ‘’Wait, je mag hier niet lopen’’ Tuurlijk wel, kom op zeg, niet iedereen gaat met de auto naar het station ?

Na de eerste check met zo’n magneet ding, lopen we de trap op waar net als op een vliegveld door de security check moeten. Ik moet mijn water afgeven ? en piep verder niet.

​ Boven wil ik de ticket office binnen stappen (het fietsslot hangt naast de rechterdeur en er zit iemand aan het loket) maar oei, ‘’tssjj tsjjj is not yet open, 5 minutes ! Sit there !!’’ Ik ga niet in de zon zitten, ik blijf gewoon bij de deur staan. Haar ergernis is groot als van binnenuit iemand de deur opent en gebaart dat ik binnen mag.

Ik laat mijn (via *639# ) gemaakte en met Mpesa betaalde boeking zien en ik krijg toegangskaartjes in ruil. Ik geef iedereen een kaartje. Wat blijkt als we binnen willen gaan ? Het kaartje is op naam en het paspoortnummer moet kloppen. Even geharrewar en als iedereen het juiste kaartje heeft kunnen we 1 voor 1 binnen, waar we nog een keer gecontroleerd worden.

In de enorme hal (voor de prijs daarvan kon GOK duizenden mensen een solar-jiko geven zodat er minder ontbost zou moeten worden om te koken….) en nu het zeker is dat we geen bommen, water of andere gevaarlijke goederen mee hebben mogen we zitten. Een 15 tal minuten voor de trein stipt op tijd aanrijdt, worden we omgeroepen ‘’be ready’ en een mevr. in uniform geeft een demo in het Engels hoe we de kaartjes op de poortjes moeten scannen. Als we het perron op lopen wordt er met een megafoon omgeroepen waar we in de rij moeten staan. Wij moeten ‘’coach 5’’ hebben.
We staan er wat te kijken en er komt iemand zeggen dat we netjes op 1 lijn moeten gaan staan. .. (back2school)

Oei de trein is daar : alle 8 de megafoonmannetjes gaan in saluut positie (of hoe heet dat) staan en als de trein er echt is hakken tegen elkaar klakken en kwartslag draaien.(een controlerende chinees staat als laatste)

Het boarden gaat vervolgens erg snel (het is dus best efficiënt dit militaristisch gedoe)

D.m.v. soficicated ‘Televic’ displays worden we op de hoogte gehouden van de buiten temperatuur en de snelheid van de trein. Ook mogen we helpen de trein netjes te houden staat er. Om het half uur komt er een mevrouwtje met een stoffer met steel en dito blik de vloer aanvegen. Veel werk voor de Kenianen, onder toezicht van de Chinezen.

​Ook weer stipt op tijd komen we aan in Mtito Andei. Naar buiten lopen gaat sneller dan naar binnen komen, al vraagt weer een SSSTTT SSSSSTTT man zich af of wel wel op het goede sation uitstappen ? Hij wil onze kaartjes zien…

We zijn de enige blanken en iedereen fotografeert het contrast : het stationsgebouw in vergelijking met het dorpsplein.. Robin staat al te wachten (de eigenaar van het geboekte verblijf in Nyika Sanctuary) alhoewel ik hem had gezegd dat ik zou bellen als we klaar waren om opgehaald te worden.

Ik heb geen zin om meteen achterin de laadbak van de jeep te zitten en zeg dat hij mijn gasten moet meenemen naar een winkel om boodschapjes te doen voor een maaltijd in de cottage, terwijl ik met Ndurya zal wandelen naar de winkel.

Wij kopen onderweg een kilo tomaten, 3 uien,een bol knoflook plus een halve kilo rijst. We zullen niet verhongeren.

Even verderop koop ik voor ieder een grote appelmango.

Als we de jeep zien staan, weten we waar de wazungu zich bevinden en als we binnen komen staan ze al aan de kassa. We slaan nog wat thee en koffie in en blueband. Volgens Robin moeten we nu dringend weg want ”het is erg gevaarlijk in town” ???

Gauw koopt Gio nog een annanas en we vertrekken. Ndurya en ik in de kofferbak.

wordt vervolgd

Posted in KENYA | Leave a comment

Ria is goed aangekomen!!

Image | Posted on by | Leave a comment

Heerlijk

Vanochtend was het vloed rond 06:40 en hebben we heerlijk gedobberd in het oceaantje.
Zelfs Mirjam deed haar stoute schoenen uit en kwam mee dobberen : heerlijk !! riep ze.
Tine en Gea hebben rond 11:00 op dezelfde plek als gisteren dolfijnen zien spelen, zal morgen ook even moeten checken dus ! (eerlijk gezegd dacht ik gisteren dat Gea het gedroomd had)
Mirjam en ik vertrokken naar de markt, te voet en we waren bezig van schaduw naar schaduw te lopen toen we ingehaald werden door de mannen van KK-Security : ze toeterden en zwaaiden. Even later bedachten ze zich, maakten rechtsomkeert en we kregen een lift.
Niet in ”het bakkie” maar we moesten achterin op de leren zetels. Het gesprek ging over politiek en aldus waren we vlug ‘in town’.
Vandaag hebben Tine en Gea gekookt, omdat Ndurya thuis nog een vergadering had over koeien, erfenissen en geld. Om 16:00 was hij hier en heb ik hem de donaties van Diny, Ji-Yong P+Mieke en Ursula gegeven. Hj is er uiteraard geweldig blij mee en dankt julie van harte !

.

Posted in KENYA | Leave a comment