Kuruwitu

Nu Inge haar zonnebrand wonden op en onder haar lip genezen zijn (na een paar dagen wonden behandelen met Magnesium en Aloë vera smeren) kunnen we op het allerlaatste moment toch de verassing uitvoeren die ik in petto had.
De eerste planning was om met de matatu te gaan, maar Athman zegt dat het makkelijk te rijden is met de pikipiki dus dat is veel aangenamer.
Helaas zie ik bij ons weer de stropers van tropische vissen, die dagelijk vissen in plastic zakken doen en naar een vrachtwagen brengen……

We vertrekken op’t gemak, moeten nog even mandazi halen bij Apache (to take away 8 in een zak en slechts 80 Kes) en off we go.
Goede chauffeur, Athman , hij kijkt voortdurend in zijn spiegels om te weten wat er achter ons rijdt zodat hij aan de kant gaat als er matatu’s of vrachtwagens komen.
Tijd genoeg om de omgeving te observeren en er zijn heel, heel veel lilac breasted rollers bij de sisal plantage.
In Kuruwitu aangekomen word ik intussen herkend en de omkleedkamer gaat van’t slot , we kiezen snorkels en Inge en ik zijn weg. We lopen tegen de wind in een eind langs de branding en gaan de de (relatief) koude oceaan in. Tot de heupen en …………kijken maar.
Wat een fantastisch schouwspel blijft het toch en WEER denk ik: had ik maar een onderwatercamera..alhoewel je dan wss meer met de camera bezig bent dan puur geniet.
Inge spot ook heel veel en roept me regelmatig, ze heeft haar ‘eigen‘ vis gespot : de Koraalduivel. (Lionfish)
Hij kijkt naar ons en is er gerust in.
Geen idee hoe lang we in het water zijn maar als Inge blauwe handen krijgt is het hoog tijd om aan wal te gaan. Een eind verderop zien we dat Athman snorkel les krijgt van Katana, de gids in Kuruwitu. Tof!
Helaas, de douche doet het niet, dus moeten we met plakkende huid in onze kleren.
Athman komt heel enthousiast en totaal uitgeput uit het water en ploft op een stoel ”I am almost dead. Am very tired, I almost drowned, but Katana rescued me and I kept trying. I saw hundreds of fish and seasstars
Droge/zoute mond ook.. hmm, dju flesje water vergeten kopen, terwijl ik het bij vertrek thuis wel gezegd had (maar wel aan mandazi gedacht…)
Gelukkig is de kruising niet ver van de betonfabriek, waar veel mama’s zitten om te verkopen aan de af en aan rijdende vrachtwagens. Dus ook wij kopen 5 mangoes voor 0,85 euro. Uiteraard kan ik me niet inhouden en ik bijt een stuk af en pel vervolgens de mango..
Het gevolg is een witte broek vol mango druppels en ik knijp er stukken af voor Inge en Athman, die ik al rijdende ‘voer’. Nu m’n broek toch al vies is veeg ik mijn handen er ook aan af.. This is Africa.
De terugweg lijkt veel vlotter dan de heenweg.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s