Naar Nyika Sanctuary

​​Vandaag, 21 feb : met mijn gasten de safari beginnen! We staan op om 05:00 en ​tijdens
een vlug ontbijt is de auto er ​plots om ons op te halen, een kwartier te vroeg notabene! Het is Collins weer, die ons ook afhaalde van Moi. Wat heeft die jongen een vreemde rijstijl : hij rijdt altijd in het midden, vertraagd voor elke tegenligger tot 40km/u om dan weer terug te gaan naar het midden als die tegenligger voorbij is. Als ik vraag of ik moet rijden omdat hij misschien moe is zegt hij dat dat niet nodig is. We komen aan de kruising met Mombasa-Nairobi highway , in Mariakani en slaan rechtsaf. We rijden het treinstation voorbij (?) en ik denk : er zal verderop een toegangsweg zijn ? We rijden de volgende kruising ook voorbij, dan de nieuwe moderne weegbrug… ik vraag ‘’weet jij wel waar het station is ? we zijn er al voorbij hoor’’ ‘’Wait, zegtie’’ I’ll ask’’ en hij spreekt een oude vrouw aan die toevallig langs de weg loopt. Ze kijkt hem aan alsof hij Russisch spreekt en zegt ‘’Tiba’’ en wijst naar het benzinestation verderop. En ja hoor, we moeten omdraaien. Er staat idd geen bord met ‘’station’’ waar we rechts moeten, maar je ziet het station van mijlen ver.. Eind goed al goed.

Als we bij de slagboom moeten stoppen is het welletjes met achterin zitten ik ik stap uit. ‘’Wait, je mag hier niet lopen’’ Tuurlijk wel, kom op zeg, niet iedereen gaat met de auto naar het station ?

Na de eerste check met zo’n magneet ding, lopen we de trap op waar net als op een vliegveld door de security check moeten. Ik moet mijn water afgeven ? en piep verder niet.

​ Boven wil ik de ticket office binnen stappen (het fietsslot hangt naast de rechterdeur en er zit iemand aan het loket) maar oei, ‘’tssjj tsjjj is not yet open, 5 minutes ! Sit there !!’’ Ik ga niet in de zon zitten, ik blijf gewoon bij de deur staan. Haar ergernis is groot als van binnenuit iemand de deur opent en gebaart dat ik binnen mag.

Ik laat mijn (via *639# ) gemaakte en met Mpesa betaalde boeking zien en ik krijg toegangskaartjes in ruil. Ik geef iedereen een kaartje. Wat blijkt als we binnen willen gaan ? Het kaartje is op naam en het paspoortnummer moet kloppen. Even geharrewar en als iedereen het juiste kaartje heeft kunnen we 1 voor 1 binnen, waar we nog een keer gecontroleerd worden.

In de enorme hal (voor de prijs daarvan kon GOK duizenden mensen een solar-jiko geven zodat er minder ontbost zou moeten worden om te koken….) en nu het zeker is dat we geen bommen, water of andere gevaarlijke goederen mee hebben mogen we zitten. Een 15 tal minuten voor de trein stipt op tijd aanrijdt, worden we omgeroepen ‘’be ready’ en een mevr. in uniform geeft een demo in het Engels hoe we de kaartjes op de poortjes moeten scannen. Als we het perron op lopen wordt er met een megafoon omgeroepen waar we in de rij moeten staan. Wij moeten ‘’coach 5’’ hebben.
We staan er wat te kijken en er komt iemand zeggen dat we netjes op 1 lijn moeten gaan staan. .. (back2school)

Oei de trein is daar : alle 8 de megafoonmannetjes gaan in saluut positie (of hoe heet dat) staan en als de trein er echt is hakken tegen elkaar klakken en kwartslag draaien.(een controlerende chinees staat als laatste)

Het boarden gaat vervolgens erg snel (het is dus best efficiënt dit militaristisch gedoe)

D.m.v. soficicated ‘Televic’ displays worden we op de hoogte gehouden van de buiten temperatuur en de snelheid van de trein. Ook mogen we helpen de trein netjes te houden staat er. Om het half uur komt er een mevrouwtje met een stoffer met steel en dito blik de vloer aanvegen. Veel werk voor de Kenianen, onder toezicht van de Chinezen.

​Ook weer stipt op tijd komen we aan in Mtito Andei. Naar buiten lopen gaat sneller dan naar binnen komen, al vraagt weer een SSSTTT SSSSSTTT man zich af of wel wel op het goede sation uitstappen ? Hij wil onze kaartjes zien…

We zijn de enige blanken en iedereen fotografeert het contrast : het stationsgebouw in vergelijking met het dorpsplein.. Robin staat al te wachten (de eigenaar van het geboekte verblijf in Nyika Sanctuary) alhoewel ik hem had gezegd dat ik zou bellen als we klaar waren om opgehaald te worden.

Ik heb geen zin om meteen achterin de laadbak van de jeep te zitten en zeg dat hij mijn gasten moet meenemen naar een winkel om boodschapjes te doen voor een maaltijd in de cottage, terwijl ik met Ndurya zal wandelen naar de winkel.

Wij kopen onderweg een kilo tomaten, 3 uien,een bol knoflook plus een halve kilo rijst. We zullen niet verhongeren.

Even verderop koop ik voor ieder een grote appelmango.

Als we de jeep zien staan, weten we waar de wazungu zich bevinden en als we binnen komen staan ze al aan de kassa. We slaan nog wat thee en koffie in en blueband. Volgens Robin moeten we nu dringend weg want ”het is erg gevaarlijk in town” ???

Gauw koopt Gio nog een annanas en we vertrekken. Ndurya en ik in de kofferbak.

wordt vervolgd

Advertisements
This entry was posted in KENYA. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s