Dol Fijne dag

Dolfijne dag

Blank als we zijn staan we netjes op tijd klaar om te vertrekken : de huurauto zou gebracht worden om 07:30. De kleine mannen die mee mogen zie ik ook al in hun beste pak klaarstaan als ik de keukendeur open doe. Het werd uiteindelijk 08:15 wat op zich netjes op tijd is voor Afrikaanse begrippen, maar niet als je om 09:00 in Watamu moet zijn…

Enfin ruim te laat ontmoeten we kapitein Ibrahim, die me onmiddellijk herkent en we spoeden ons naar de boot. Wel eerst even de toegang tot Watamu Marine Park betalen.

We varen en we varen en we varen en we varen, de kapitein klaagt steeds dat we veels te laat waren en dat er vanochtend veel dolfijnen waren. Ons geduld wordt beloond tot groot jolijt van de kleine mannen. Het is een heel einde terug en niet met de stroom en de wind mee, en Dennis moet overgegeven. Gelukkig zit hij op het dak en merk ik er niets van. De andere twee genieten van het opspattende water. Paul zit ook meest van de tijd op het dak.

We komen aan op de snorkelplaats, springen in het water en zien onmiddellijk heel veel verschillende vissen. Morgen zal ik ze bloggen.
De kleine mannen vinden het heel erg eng en als ik zelf een eindje gesnorkeld heb ga ik Dennis halen om met mij mee te zwemmen : ik neem hem ‘’onder mijn arm’’ zodat hij goed tegen mijn lijf geklemd zit (hij bibbert ook al heel erg van de kou) en hij wijst van alles aan. Allez, zo ziet hij ook eens hoe mooi zijn land kan zijn als er werk gemaakt word van wildlife conservation.

Ook Paul neemt een kleine onder zijn hoede, die steeds zijn keel dichtknijpt.. Als ik Dennis terugbreng zie ik dat Paul bijna onder gaat met 2 kleine mannen om zijn nek dus ik haal er ook even 1. Ik kan door de snorkels niet precies zien wie wie is…maar dat maakt ook niet uit. Ook met Johan zwem ik een rondje, hij heeft zijn hoofd gestoten tegen de boot omdat hij niet te ver weg wilde van de boot.

Als we weer aan land zijn kleden we ons aan (jakkes me kleren op dat zoute plak, maar goed, tis het waard) en ik breng mijn kaas naar Mama Knocker. Ze ligt op bed en is minder bij de pinken dan anders, maar wat wil je ze is al 93…’k Zeg dat ze moet blijven liggen, leg het op de vensterbank en we gaan lunchen bij ‘’Jambo Café’’. Zondig voor de eerste keer dat ik weg ben en eet een paar frieten en een kaashambruger (waarvan ik 1 broodje weg doe)

Buikjes vol en op naar Gedi ruins, waar Lena graag naartoe wil. Ze gaan uiteindelijk allemaal naar binnen en ik ontdek intussen verder de huurauto : een opendak , een rare elektrisch opengaande deur.. allerlei foefjes. Rijdt lekker zo’n toyota Noah. Zie dat de gordijntjes verkeerd omzetten (vastdrukken met de drukkertjes lukt niet) dus draai ze even om. Drink en eet een Madafy, maak foto’s van apen en kippen en algauw zijn ze er weer.

We rijden via de Tusky’s naar huis.
Morgen vertrekken ze op safari.

Advertisements
This entry was posted in KENYA. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s