Van Marrakech naar Maison Illela

De trein naar Marrakech was cool en maar 45 € voor 5 personen. We beginnen met wandelen van 3.5 km naar onze Riad. Langs een prachtige boulevard met palmen, door een heel mooi park komen we opeens een lege paardenkoets tegen. Ik hou hem aan en we stappen op, hij dropt ons op het Fnaa plein want hij kan niet in kleine kleine steegjes de Medina waar geen auto’s zijn maar je wordt van je sokken gereden door heel veel heel erg stinkende brommertjes. Die laveren gewoon op volle snelheid tussen de mensen door. We moeten echt onze sjaal voor onze mond houden. Dankzij de uitstekende navigatie van Inge op haar smartphone en als we er bijna zijn ik die de steegnaam ‘’rue hadida’’ herken vinden we onze riad. (Riad Puchka ­ tripadvisor) Al onze zorgen dat we in een smerige achterbuurt terecht zijn gekomen smelten weg als sneeuw voor de zon zodra we deze riad binnen stappen. PRACHTIG. We droppen alle rugzakken in ons supercool appartement en gaan weer de medina in. Om wat te doen Jens? :p Juist: eten zoeken. We hebben heerlijk gegeten in een restaurantje, we bestellen allevijf iets verschillends en delen dan van alles. Tine chicken skewers (met sla etc erbij), Rik beef skewers, Mirte frietjes, ik aubergine salade en Inge Semolina. Werkt meestal goed. Nu we toch in de Medina zijn gaan we even het wereldberoemde Fnaa plein bezoeken. Niks voor ons eigenlijk want het loopt er vol met ‘’aan je trekkers’’ om iets te verkopen. Inge wil graag henna en dus na wat 5’n en 6’n krijgt ze haar henna tattoo voor 5 euro (die na 4dagen al half weg is). Er zijn slangenbezweerders en mensen die met aapjes rondlopen. Heel veel drukte om heel weinig eigenlijk. De warme douche doet enorm deugd, met dikke badjassen die klaar hangen en lekkere zeep (maar geen shampo). Jaja, we zijn hier duidelijk niet in Kilifi…. Hollanders die midden in de nacht (of de late avond) binnen stampen al lallend en brallend en roepend. ‘s Morgens hetzelfde van andere mensen die weggaan en het echoed allemaal wel behoorlijk door. Uiteraard ook de Moskeën… Enfin, niet gezeurd, gewoon opstaan om 07:00 en een lekker ontbijtje doet altijd deugd. Nu een huurauto zoeken. Het experiment via ‘’een vriend’’ van Rachid is mislukt. ‘t Zou een dacia duster worden en opeens sms’t hij dat het een logan zal zijn. Op de site staat dat een logan 28€ kost en hij vraagt 34 (hoog seizoen zogezegd). Niet dus. We gaan naar het station beginnen stoer te voet, bekijken even de ‘’tanneries’’ bij de ‘’prachtige poort’’ en nemen dan toch een taxi. Een gloednieuwe Dacia kost 24€ voor de 5 km. Hij rijdt wat rond en rond, om het lang te laten lijken (zien we op de phone van Inge) en als we bij het station arriveren zijn Mirte en ik kotsmisselijk. Nog even en hij had het in z’n nek….Tine en Mirte lopen een rondje rond het station om een autoverhuur bedrijf te zoeken en ze vinden Budget. Ok, das bekend, we laten de dames op de bankjes bij alle bagage en gaan informeren. We moeten 24u van tevoren boeken online. Ok. Dus niet. Aan de overkant is een Ibis hotel (blijkbaar is hier in Marokko bij elk station een Ibis hotel) ‘k zal daar eens vragen. De receptioniste belt een firma waar ze altijd mee werken en wij halen de meiden even op uit het station om in de lobby van het hotel te wachten op de auto die gebracht zal worden. Na een Marokkans half uur (een uurtje) komt de man binnen lopen en hij spreekt perfect Engels! Wat een opluchting. We huren zonder problemen een peugeot 301 en zijn om 11u. op weg naar Maison Illela. We dwarsen het atlasgebergte en vallen van de ene prachtige scenery in de ander, stoppen om de haverklap voor foto’s, stoppen uiteraard ook om onze magen te vullen en doen haarspeldbochten amaikes!!! Wel hele goede wegen hier. Het is een prachtige rit. We komen een half uur voor zonsondergang in Ouarzarzate en besluiten om zeker door te rijden naar Maison Illela, wat dus voor een stuk in het donker gebeurd. In El Kelâa M’gouna zullen we Abdo onmoeten. Wij stoppen op een rondpunt met rozen en bellen hem. Tine moet weer haar beste Frans boven halen, maar bellen in’t buitenland in een vreemde taal ligt altijd moeilijk en ze verstaat niet alles wat hij zegt. We sms’sen dat we naar de gps coordinaten zullen rijden. Hij is ‘’en route’’ zegtie. Als we al een heel eind een smalle weg gevolgd zijn stop ik, op de plaats van de coördinaten. Ik herken het huis niet. Er stopt opeens een wit autootje naast ons, iemand steekt zijn duim op en gebaart ‘volg mij’’ wat we dus doen. Man, dat is raar, smalle weg, behoorlijk snelheid en het blijft maar duren. We beginnen te twijfelen of het Abdo wel is? Was het niet gewoon iemand die zijn duim opstak? Is het Abdo wel? Zo ver kan het toch niet meer zijn. We zijn de coördinaten al laaaang gepaseerd. Het is hier ook erg donker. Misschien worden we ontvoerd? Ik stop. Even checken of de voorganger wel checked of we nog volgen? Ja hoor, hij stopt ook. Ok, dan zal het wel goed zijn zeker? We komen bij een gebouw, wat ik ook niet herken van de foto, Abdo stapt uit en zegt dat hij idd. Abdo is. Mooi, dus dat zit goed. We moeten de auto hier parkeren, de bagage in zijn auto doen en dan rijden we naar het huis. OK? Ik ga liever te voet, ik heb het wel ff gehad met auto’s. Dus we wandelen achter Abdo aan. Amai, wat een supercool huis. Prachtig authentiek, geweldig! Het ruikt ook verschrikkelijk lekker naar ETEN, Tine (en wij ook hoor) moeten dringend bijtanken. We krijgen lekkere thee, met bergkruiden. Tine valt om van de slaap en gaat al slapen zegt ze. Zomaar, zonder eten. DIE moet wel ERG moe zijn. Wij krijgen een superheerlijke couscous. Amai, om je vingers bij op te eten, maar veel te veel te veel. Eind goed al goed, we liggen al gauw in ons bedje. Ik slaap en opeens wordt er hardhandig aan het slot van onze deur gemorreld, gevolgd door een Nederlands klinkende stem ‘’sorry verkeerde kamer’’. Nondedju, ik sliep nu zo lekker. Midden in de nacht opeens een hondje wat keihard blaft, blaft en jankt, och zo zielig? Zijn er hier wolven ofzo die het beestje meesleuren? Het geluid verdwijnt langzaam. Argg een uur later is Rik weg met het hele lakentje, foert de dekens zijn zalig zacht. Opeens is ook het hondje weer terug. Dan is het weer moskee tijd. ‘s Morgens bij het berber ontbijt (vers geperst sinaasappelsap, kruidenthee, olijfolie, honing, abrikoezenjam, brood, koffiekoeken) ontmoeten we Aïsha en Mohammed (geen hollander dus) een koppel uit Gent. Hij excuseert zich voor het rammelen aan ons slot. Zijn stem klinkt precies zoals die van mijn opa. Ze hebben een restaurant in Gent (SafiSafi) en zijn voor een week in hun thuisland. We ontbijten allemaal samen en wensen hun goede reis. Ze gaan naar Agadir vandaag. Tijd voor een wandeling. We steken volgen een weggetje naar de rivier en steken die vervolgens over. Er zijn daar veldjes die geirigeert worden door een kanelen systeem. We volgen het hoofdkanaal. Heerlijk zo rondsnuffelen in de natuur, plantjes, steentjes, water proeven van de rivier (smaakt naar gesmolten sneeuw), oeps Tine valt, schade valt mee, Inge verdwijnt ergens in een grot, Mirte voelt met een bamboestok hoe sterk de stroming is (erg sterk) etc. Zalig. Uren lang rotzooien we en als we ‘thuis’ komen ruikt het weer zo lekker. Inge krijgt alvast een paar stukken brood en honing omdat ze zo’n honger heeft en 2 uur later krijgen we een heerlijke lunch voorgeschoteld. Mjammie. ZO kan ik wel 100 jaar worden.

Advertisements
This entry was posted in Marokko. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s