Op naar een nieuw land in Afrika

Marokko !

19­12­15 Volgens planning om 03:00 opgestaan en om 03:30 vertrokken richting CRL waar we om 07:00 gaan opstijgen. Tine rijdt en de E40 is zo goed al leeg tot na Gent, dan wordt het drukker. De weg vinden is een makkie met de co­piloot van dienst en we vinden de vastgelegde veilige parkeerplaats meteen. (Tine belt 30min vooraf dat we er bijna zijn, zoals moet vlgs de website (we zijn net voor Brussel van plaats gewisseld ik rij nu)) Jeetje , een hele grote vieze oude loods, met een root ijzeren hek erom wat nieuw is. We staan in de rij (5de plaats) en zo te zien is er niemand. Tine stapt uit om te gaan kijken vooraan en er komt iemand aan die zegt dat we over 5 minuten binnen kunnen. Gelukkig spreekt Tine goed frans, want Eng of NL worden het niet, al is hun mooie website wel 3talig. Hij vindt onze naam niet op de lijst, nochtahns heb ik eail bevestiging en gister nog een herinnering gestuurd dat we komen. Zoeken, hij vraagt of we wel op het juiste adres zijn? Ja, het adres op de bevestiginsmail he. Ok, laat maar staan dan, het is ok. We moeten de sleutel afgeven (staat niet op de site) en worden met 10 man en bagage in een busje gedropt waar normaal 6 zitplaatsen zijn. Rik neemt natuurlijk de auto papieren mee. Met Tine en mijn rugzak op schoot sjeezen we naar CRL en tis gelukkig maar 5 minuten rijden idd. Het is heel erg druk en chaotisch en vliegvelden zijn altijd vervelend. We moeten nog maar een half uurtje wachten en om 07:15 stijgt JAF­JAO op, met elke stoel bezet. Tine en Mirte zitten op de allerlaatste rij met hun ruggen tegen het toilet en Rik, Inge en ik in de rij ervoor. Midden tussen heel veel lawaai kinderen. We krijgen NIETS aan boord, zelfs geen glaasje water. Op een gegeven moment zegt de captain dat we een prachtig zicht hebben op Parijs aan de rechterkant. Parijs, Transatlantic, captain, Dubai. mijmer ik. (Wij zitten aan de linkerkant) We landen netjes op tijd in Casablanca. Ja hoor dit is Afrika. Als ik niet wist wat ik geboekt had, 2x langer in het vligtuig had gezeten en mijn blindoek had afgedaan had ik geloofd dat we in Mombasa waren als je me dat zou zeggen. De douaneman is erg lastig. Hij moet en zal een adres hebben op het blaadje van waar we logeren in Casa , maar ik heb geen adres, alleen een wijk en een telefoonnummer want Kenz komt ons halen. Na wat gezeik neemt hij dan toch genoegen met het telefoonnummer. De douaneman van Rik en Inge had nergens problemen mee. Swoit. We krijgen zelfs twee gratis sim­kaartjes met 30 dirham erop. We gaan op zoek naar het treinstation, makkie, alles is netjes aangegeven en er staan automaten voor kaartjes en yes! zelfs een knop engels. Helaas de bankkaarten werken niet. Dus moeten we even terug naar boven om een ATM te zoeken. Lopen we naar binnen, Tine en ik, roept de man onderaan de rolstrap (die het niet doet) WAT? Ik zeg, we need floes’’ OK. roeptie, we mogen door. We hebben vlug een atm en geld en kopen een treinkaart naar Aïn Sebaa. Coole trein, veel te zien, de sim proberen (werkt niet) en 1.2.3 zijn we na een overstap in Casa Voyageur ter bestemming. We lopen naar buiten. Kenz bellen lukt dus niet en we gaan in een restaurantje op’t terras zitten. De ober is super behulpzaam en belt Kenz, ze zal komen. We bestellen een salade een pizza reine, een pizza dindy, en uiteraard een swarma mixed, 3 liter water. Komt Kenz aan! Lief, met haar zus die goed engels kan. Ik ga met ze mee naar het appartement terwijl de Provoosten wachten op de bestelling. Het is keurig in orde en ze zijn super behulpzaam. Ze zal m’n telefoon meenemen en ‘’even’’ laten kijken wat er is. We praten over de sluier, de winkels etc. en als we teruggaan naar de P’s staat er een vrachtwagen met sinaasappels geparkeerd voor het restaurant. (Langs de straat) Ik vraag of die te koop zijn (want toen ik op het terras zat zag ik hem aan de andere kant staan en mensen zakken halen) Ja zegt Kenz, hij verkoopt hier illegaal maar ze zijn te koop, wil je er? Ik zeg dat ik dat wil en ik krijg een zak van 13kg sinaasappels (die ik amper kan dragen) Ze betaald er 5 euro voor, neemt zelf ook een zak en zegt vervolgens: maar je hebt geen juicer in het appartement, ik zal er straks een brengen. Ooo das lief, zeg ik, neem je dan ook deze zak mee? We rekenen onze superlekkere maaltijd af (127 Dirham) en wandelen naar ‘ons’ appartement DAMAS, 400 meter. Even uitladen, akklimatiseren en dan willen we even op de markt gaan kijken om de hoek. Net als we de deur open willen doen is Kenz daar met de sinaasappels en de pers. We kletsen nog wat en gaan dan allemaal naar buiten. Na wat heen en weer shoppen, brood kopen, bananen, aardbeien etc etc gaan we ‘thuis’ iets eten en…….SLAPEN. We zijn doodmoe. Om 17:30 Belgische tijd (16:30 hier) gaan we slapen. tine kast

Advertisements
This entry was posted in Marokko. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s