Dag 1 en 2

25 juni 2015

Dat we op tijd vertrokken zijn thuis blijkt een super idee te zijn geweest, we hebben files gehad. Vertrokken om 14 uur en we waren geparkeerd op Zaventem om 16:45.
We zijn eerst de koffers gaan inchecken waarna we onmiddellijk bij de arrivals op Martijn zijn gaan wachten. Uiteraard was het super cool om hem te zien, het viel wel direct op dat hij geen koffer bij zich had … Intussen zijn Monique 2 en Rene ook aangekomen.
Martijn en Inge hadden zin in pizza en toen die op was gingen zij naar huis en wij door de douane. De beste man keek 1 seconde naar een paspoort en liet tot mijn verbazing Mirte gewoon door zonder vragen. We moesten niet lang wachten om te boarden, in een prachtige nieuwe Dreamliner (787-800). Ondanks het feit dat hij spiksplinter nieuw is kon mirte haar stoel niet bewegen. Haar knop was weg. Groot geluk voor de meneer die naast ons zat (op weg naar Angola): hij werd verplaatst naar 1ste klas (Mirte mocht gaan maar we wilden met z’n 2’n blijven). De functioneren als een zonnebril. Het glas wordt donker en licht door een druk op de knop. Het entertainmentsysteem is gewoon geweldig. Omdat we met z’n tweetjes 3 stoelen hadden, konden we een beetje slapen. In Addis moesten we 3 uur wachten. De tijd is omgevlogen, want ze hebben lange ligstoelen. Om op de 767-300 was niet makkelijk, zeer onduidelijk aangegeven en onverstaanbare microfoons en wat op de borden stond was niet juist. Een Ethiopian mevrouw zei ‘Wacht nog even voor Mombasa.’, terwijl de meneer die ik daarna aansprak zei ‘Oei kom vlug mee!’. We werden met z’n 5’n in een klein busje naar het vliegtuig (767-300) gebracht, op zich wel luxe, we kwamen als laatste aan boord. Waar ik (Mirte: secretaresse) nu zit te typen. Doe mij maar een Dreamliner. mooi en aanvoering van frisse lucht!!

​Er zitten Chinezen de rij naast ons. Amaai, wat een plezier om ze in de gaten te houden. De mevr had een hele grote handtas mee compleet vol met zakjes , vacuum, met hele rare dingen. Alle andere chinezen kwamen steeds bij haar langs om zakjes te halen. In een geel bol zakje zat bijv. een ei. In een blauw zakje zat iets raar, war ze op z’n kop hield en het floepte eruit.

Was voor Mirte en mij dus heel vermakelijk. Ze stapten uit in Kilimanjaro.

Bij de douane in Mombasa hadden we 1.2.3 ons visum, gewoon voor 40 Euro en dan voor het eerst : de koffers moesten open. Ik kreeg het slot niet open van de blauwe koffer…en toen zei hij, ”JAH je houdt de hele boel op, toon maar de andere” Daar zaten alleen maar zwemspullen in en dat was ok. MOnique2 moest ook open maken en ze zei ’dit is allemaal voor een schooltje’’ LAP ze moest import tax betalen. Na wat bakkeleien zei de man ‘’ok, give me this towel and you can go.’’ 1 mooie grote badhandoek armer konden we dus met Steve vertrekken door de chaos en files van Mombasa richting Kilifi.

Onderweg heb ik een paar slippers gegeven aan Anne (beloofd toen ik vorige keer vertrok) , zoals ik had beloofd, ze was heel heel erg blij. Amai, zegt de chauffeur ‘she is very happy you kept your promise’’ waarop ik repliceerde ‘well yes, for us it is normal to keep promises we make, but i know it is rare for most Kenyan’s’’

We waren om 17:00 ‘’thuis’’ en we zijn nog ff vlug de oceaan ingedoken, Mirte en ik. ZAAAALIG.

Advertisements
This entry was posted in KENYA and tagged . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s